รัก เจือด้วยความเห็นแก่ตัวเสมอ

ความรักในบางบริบท เป็นเพียงข้ออ้างให้ตัวเองได้รับความพึงพอใจเท่านั้น

ใช้เหตุผลว่ารัก เพื่อจะร้องขอบางสิ่งจากใครอีกคน

ใช้เหตุผลว่าห่วง เพื่อจำกัดอิสระของใครอีกคน

คนเราไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัว และมีข้ออ้างให้กับความเห็นแก่ตัวเสมอ

ใช้เหตุผลมากมายเพียงเพื่อต้องการ satisfy ตัวเอง

มักพูดว่าหวังดี เพื่อให้ใครทำอย่างที่ตนต้องการ

แต่หาได้รู้ไม่ว่าแท้จริงในใจแล้วเจือไปด้วยความเห็นแก่ตัว

อยากให้ใครเป็นเช่นนั้น เช่นนี้ เพื่อที่ตัวเองจะสบายใจ โล่งใจ หมดห่วง
 
แล้วบอกว่ามันคือความรักอย่างแท้จริง

แต่เมื่อไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการ

ตนก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เกรี้ยวกราด ด่าทอ

 ต่อว่าอีกฝ่ายว่าไม่เห็นความรัก ความหวังดี ที่ได้ให้ไป

แน่หรือ?

นั่นคือความหวังดีแล้วจริงๆ หรือ?

ความไม่พอใจที่เป็นผลเมื่อไม่ได้รับสิ่งที่ต้องการนั้น

ใช่ความรักความห่วงใยความหวังดีตามอย่างที่กล่าวอ้างนั้นหรือ?

เช่นนั้น

หากทำไปด้วยใจบริสุทธิ์แท้ ใยจึงตั้งความหวังว่าผลต้องเป็นเช่นนั้นตามใจตนต้องการ?

ใยจึงต้องเกรี้ยวกราดเมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง?

หรือจะพูดอ้างว่าเพราะให้หมดใจ เพราะทุ่มหมดทั้งชีวิต เมื่อผิดหวังก็เป็นธรรมดาที่ต้องเสียใจ

หากว่าตั้งแต่แรกที่ให้หมดใจ ทุ่มให้ทั้งชีวิต นั้นคิดเพียงแค่การให้ ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน

จะมีสิ่งใดให้เสียใจ ในเมื่อได้ให้ความรักอย่างเต็มที่ไปแล้ว

ในเมื่อได้มีความรักอย่างดีที่สุดไปแล้ว.... จะมีสิ่งใดให้นึกเสียดายอีก

หากมิใช่เพราะต้องการสิ่งตอบแทน

หากมิใช่การได้รับความสุขกลับคืน

หากมิใช่อยากได้ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อยากได้ครอบครอง

หากมิใช่เพราะความเห็นแก่ตัวที่อ้างว่าเป็น "ความรัก"