วูบไหวในดวงตา
ร่างกายสั่นเทา
มิใช่ความเหน็บหนาว
มิใช่ความหวาดกลัว
แต่ฉันสูญเสียการควบคุมของร่างกาย
และหัวใจ

ความมืดมิด
ก่อตัวปกคลุมร่างของฉันอีกคราว
นี่คือบทลงโทษหรือไร

ไยจึงไม่กรีดเลือดเนื้อฉันออกไปเสียเล่า
ไยจึงไม่ฉุดกระชากวิญญาณให้สิ้นไร้เสียเล่า
ไยจึงทรมานฉันอยู่ในวังวนอันดำมืดนี้

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่มีความหวัง มันสูญสิ้น
ที่มีศรัทธา มันสูญสิ้น

แรงเจ็บปวดจากอดีตฉันไม่อาจต้านทาน
ฉันอยากลืมและทิ้งมันให้หมดสิ้น
ทำราวดั่งกับว่าไม่เคยมีเรื่องราวเหล่านั้นปรากฏขึ้นบนโลก
แต่ภาพที่ติดตาเหล่านั้น
ฉันไม่อาจลบเลือนมันออกไปจากใจได้เลย
คอยหลอกหลอนฉัน

นี่หรือสิ่งที่ฉันต้องยอมรับ
คำพูดและแววตาที่ส่งมายังฉัน
ไม่มีแม้แต่ความปรานี
ฉันทำผิดอะไรเล่า
เพียงแค่ฉันไม่อาจเป็นความจริง
เพียงแค่ฉันเป็นเรื่องบังเอิญ
แล้วมันคือความผิดใดเล่า
ที่ฉันไม่สามารถผูกพันได้มากเท่า

ทำไมฉันจึงต้องเจ็บปวดขนาดนี้...

ฉันต้องชดใช้ความเจ็บปวดนี้เพื่อสิ่งใด...

 

ฉันกำลังจะตายเพราะภาพเหล่านั้น
ฉันกำลังจะตายเพราะความคิด...

 

ฉันกำลังจะตาย...

 

 

ทำไมเล่า...

 

ทำไม...