เขากำลังเดินสวนทางกับสายลมที่กอดมากับความหนาว
บรรยากาศรอบตัวเจือจางไปด้วยหมอกเย็น
เสียงดนตรีแว่วมา..
แต่ทุกเสียงที่ก้องในโสตประสาตของเขา
ไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงได้เลยแม้แต่น้อย...
ทุกย่างก้าวที่เดินออกไป...
ทุกสายลมที่พัดผ่าน...
ราวกับจะยิ่งตอกย้ำให้จดจำเรื่องราวทุกสิ่งที่เขาทิ้งมา...
อาจจะมองดูเป็นแบบนั้น
ในความเป็นจริงแล้ว...
เขาเพียงแต่คิดว่า
หากไม่มีเขา เรื่องราวทุกอย่างคงจะง่ายดายขึ้น
เขาเองที่อาจจะเป็นปัญหาของทุกๆสิ่ง
...ช่างมันเถอะ...
เขาค่อยๆ หยุดนิ่ง... และหลับตาลง
ตัดสินใจหยิบบุหรี่มวนสุดท้ายที่เขามีอยู่ขึ้นมา และจุดมันขึ้นสูบ
มันคงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาต้องการ
....ในเวลานี้....
.
.
.
.
.
.
.
ช่วงเวลาที่เราไม่เคยได้คาดคิด
สิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไป...ในทางที่เราไม่สามารถจะรั้งไว้ได้
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ...ช่องว่างที่สมบูรณ์
ระหว่างทาง ระยะที่ก้าวออกไป
มันอาจหนีห่าง
หรือย้อนกลับ...
ระยะทางที่เธอวิ่งออกไปแม้ทำให้ยิ่งไกลห่าง
แต่ทว่าใจของเธอ...ไม่เคยต้องการจะห่างจากเขา
ที่ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น คือความคิดถึง
และต้องการที่จะเจอเขาให้เร็วที่สุด
สิ่งที่กำลังรู้สึก
มันล้นซะจน... เธอแทบจะคลั่ง
เท้าที่สาวก้าวออกไปไวเท่าความคิด
...เธอยังคงตามหา...
.
.
.
.
.
.
.