ชั่วระยะเวลาทำงานของดวงจันทร์ท่ามกลางมหานครแห่งใหญ่
ตึกระฟ้าที่ตั้งสูงตระหง่านราวกับจะบดบังแสงแห่งดวงดาว
แสงไฟระยิบระยับต่างสีสันสาดส่องจากทั่วทุกองศา
เพียงเพื่อต้องการจะกลบเกลื่อนความเงียบเหงาในยามค่ำคืนเท่านั้น
สิ่งก่อสร้างต่างยุคต่างสมัยที่ทับซ้อนกันอยู่อย่างกลมกลืน
ตั้งแต่ร้านอาหารในห้องแถวเก่าๆ ข้างทางที่เปิดต้อนรับมนุษย์ผู้ไม่หลับใหล
ไปจนถึงอาคารทันสมัยขนาดใหญ่ที่เบียดเสียดกันโอ้อวดถึงความเจริญก้าวหน้าของเมืองนี้
ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ถูกประดับไว้ตามอาคารอย่างหนาแน่น
แสงสลัวจากบางมุมเผยเงาแห่งการเคลื่อนไหวของผู้คน
ทั่วทุกหัวมุมถนน
แม้แต่ในตรอกเล็กๆ
สิ่งมีชีวิตต่างกำลังขับเคลื่อนไปด้วยจิตใต้สำนึกของตนเอง
บ้างไม่รู้จุดหมาย
บ้างกำลังโหยหา
บางดื่มด่ำและลื่นไหลไปตามบรรยากาศในยามราตรี
แต่ทั้งหมดไม่ใช่สำหรับชายผู้นี้
ผมกำลังทอดสายตาลงสู่เบื้องล่าง
ภาพสะพานแขวนที่ทอดยาวหลายร้อยเมตรตัดข้ามผ่านแม่น้ำสายใหญ่
สายลมที่มองไม่เห็นพัดผ่านผิวน้ำให้เคลื่อนไหวกระทบฝั่งเป็นระลอก
ผู้คนบางส่วนเดินทอดอารมณ์ไปบนสะพาน
บ้างกุมมือกับคนรักเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
บ้างเดินไปอย่างโดดเดี่ยว ปล่อยให้สายลมปะทะใบหน้าอย่างผ่อนคลาย
เขากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมกลางใจเมืองแห่งหนึ่ง
เมืองใหญ่ซึ่งไกลจากสถานที่ที่เขาจากมาเป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตร
แม้สถานที่แห่งนี้จะดูไม่คุ้นตาสำหรับเขา
แต่ภาพที่เห็นทำให้จิตใจของเขารู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด
ผมไม่รู้ว่าอะไรนำพาให้ผมต้องมายืนอยู่ที่นี่
ผมเพียงแต่รู้ว่า
ผมจากมายังที่ที่เคยอยู่ เพื่อต้องการจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่านั้น
เขาจ้องมองภาพสะพานในเงามืดเบื้องล่างอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่จะละสายตากลับเข้ามาในห้องก่อนจะตัดสินใจว่า
ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็ดี
เป็นเวลาเดียวกันที่หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดที่กลางสะพานแห่งนั้น
เธอกำลังหยุดพักเพื่อให้หัวใจของเธอเต้นช้าลง...ช้าลง...
เธอกวาดสายตามองดูไปรอบๆ ไม่พบเจอสิ่งใดที่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย
เธอทรุดตัวลงนั่งด้วยความอ่อนล้า
เธอกำลังหลงทาง...
เมื่อ 24 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ เธอกำลังพักผ่อนอย่างสบายอยู่บนเตียงนอนที่บ้าน
แต่ตอนนี้ เธอกลับพบว่าตัวเองอยู่ในประเทศอีกซีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จัก
มันเป็นการตัดสินใจที่ฉุกละหุกมาก โดยที่เธอเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว
เธอเพียงแต่ทำตามสัญชาติญาณของตัวเองเท่านั้น
ฉันมาเพื่อตามหาคนคนหนึ่ง
เขาอาจไม่ใช่คนที่มีความผูกพันลึกซึ้งกับฉันนัก
มันเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ฉันเองก็อธิบายไม่ได้
แต่ฉันกลับมั่นใจเหลือเกินว่า...
"เราสองคนมีชะตาชีวิตร่วมกัน"
เธอแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าซึ่งระบายด้วยสีน้ำเงินแห่งรัตติกาลที่ขับเน้นให้แสงดาวดูกระจ่างชัด
เธอได้แต่ภาวนาว่าดาวสักดวงคงจะช่วยนำทางเธอไปสู่เขาได้
ตอนนี้หัวใจของเธอทำงานเป็นปกติดีแล้ว
เธอลุกขึ้นยืน และมองไปรอบๆตัวอีกครั้ง
ไม่มีวี่แววของชายผู้ที่เธอกำลังตามหา..
โดยไม่รู้ตัว เธอกำลังวิ่งอย่างสุดแรงไปสู่ปลายทางของสะพานอีกด้านหนึ่ง
หวังอยู่ลึกๆ ว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากที่แห่งนั้น
โดยที่ไม่รู้เลยว่า เธอกำลังก้าวออกห่างจากเขาไปเรื่อยๆ...
....
..
.
